Afgelopen jaar kregen wij in juni te horen dat ons (schoon-) zusje een euthanasietraject was aangegaan. Haar verzoek was gedaan op basis van lichamelijk en psychisch, ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Vanaf het moment dat we dit te horen kregen, wisten we al dat zij vastbesloten was. En dan zit je opeens zelf in die ene documentaire over euthanasie bij psychisch lijden die je ooit eens gezien hebt, of dat ene tijdschriftartikel dat je eens las. En nu? Hoe moesten we nu verder?

Omdat we wisten dat dit proces onomkeerbaar zou zijn, hebben we direct contact met Patricia gezocht en een hulpvraag bij haar neergelegd. Hoe moesten we in vredesnaam aan onze kinderen van 6, 8 en 15 jaar uitleggen dat hun lieve, gekke, in hun ogen altijd vrolijke, tante ervoor koos om haar leven te beëindigen? Wilden we ze dit überhaupt gaan uitleggen? Wat nu als ze denken dat dit door hen komt? Wat als ze nachtmerries gaan krijgen? Wat als ze getraumatiseerd raken? Als ouder wil je immers je kinderen het liefst beschermen tegen alles wat mogelijk angst oplevert en/of pijn in het hart doet. We hadden zoveel vragen, maar vooral ook geen idee hoe we hiermee om moesten gaan.

Na het eerste gesprek met Patricia hadden we al veel van onze vragen beantwoord gekregen. Het gesprek dat we voerden was open en aangenaam. We voelden dat we bij haar aan het juiste adres waren. We hebben nog diezelfde avond besloten om het hele verhaal, gefaseerd en in hun eigen taal, zouden gaan vertellen, met behulp van de ondersteuning van Patricia. Gedurende de maanden die volgden was Patricia onze sparringpartner. Zij gaf ons door middel van haar eigen deskundigheid, maar ook door meegebrachte literatuur, handvatten waardoor wij onze kinderen gedurende het proces goed konden begeleiden.

We hebben alle vragen van de kinderen steeds eerlijk beantwoord, temeer omdat het ons duidelijk was dat kinderen zonder antwoorden op hun vragen deze opvullen met hun eigen fantasie. Bovendien leerde Patricia ons dat kinderen, groot of klein, alleen de vragen stellen waar ze aan toe zijn.

De kinderen hebben kort voor het overlijden op een heel fijne, mooie manier afscheid van hun tante genomen. Binnen een uur na het overlijden zijn zij al bij haar geweest en ook de dagen erna zijn ze bij haar in de opbaarkamer geweest. Uiteraard hebben we al deze momenten goed met ze voorbereid, met Patricia als sparringpartner en als achtervang. In de week van het afscheid zijn de kinderen zonder ons in de praktijk geweest om samen met haar kaarsen te maken voor de afscheidsdienst en om de sluitknoppen van de kist te beschilderen. De kinderen vonden het heerlijk om creatief bezig te zijn en Patricia kon ons nadien teruggeven dat de kinderen geen angst omtrent de dood kenden en dat ze veilig geaard zijn in hun omgeving. Fijn om dit van een professional te mogen horen.

Onlangs sloten we het traject gezamenlijk af. We concludeerden met elkaar dat de kinderen, maar ook wijzelf als ouders, heel goed door het proces zijn gekomen. De kinderen voelen zich veilig, durven met ons, maar ook met anderen, over hun gevoelens te praten en kijken ze toch met een goed gevoel terug op deze intens verdrietige periode.

Door preventief hulp te zoeken en deze te ontvangen weten we dat er geen trauma’s bij onze kinderen zijn ontstaan. Ze zijn niet bang voor de dood, hebben geen wilde fantasieën omtrent de dood en weten dat de dood onoverkomelijk in het leven is. Alle gevoelens die daarbij komen kijken, worden gehoord, erkend en mogen er gewoon zijn, in de afgelopen maanden, in het nu, maar ook in de toekomst.

We zijn ontzettend blij met de steun en de deskundigheid die Patricia ons gaf. We raden het dan ook eenieder aan om preventief hulp in te zetten wanneer je weet dat de dood om de hoek komt kijken. Voor ons was dit oprecht de beste keuze die we ooit voor onze kinderen gemaakt hebben. ♥

Familie Koster