Zelfdoding heeft een enorme impact op het hele gezin. Zowel voor kinderen als hun ouders is het van groot belang hulp en ondersteuning bij de verwerking hiervan te krijgen.

Zelfdoding is één van de moeilijkst te doorleven (verwerken) verliezen, wat vaak gepaard gaat met schuldgevoelens. Het doorleven van een natuurlijk overlijden is al zwaar en intens. Maar het doorleven van een overlijden na suïcide is bijna een onmogelijke taak om dit zelfstandig te doen.

Wanneer een ouder, kind, broer of zus overlijdt door zelfdoding, kom je als kind of ouder in een soort dubbel rouwproces terecht. Anders dan bij andere sterfgevallen kan je de woede niet richten op een ziekte, een slechte automobilist of de stupiditeit van het ongeval. De “waarom-vraag” is vaak één van de eerste vragen waar je mee achterblijft. Op deze vraag komt meestal geen antwoord.

Naast het verlies van de dierbare, moet je ook leren omgaan met het feit dat die dierbare zelf degene is die al het verdriet veroorzaakt. Daarbij is er ook vaak sprake van schuldgevoelens. Vaak hebben ze het idee dat ze het hadden moeten zien aankomen, dat ze iets hadden moeten doen.

Kinderen zijn erg kwetsbaar in deze situatie, daarom is het belangrijk te leren omgaan met allerlei conflicterende en turbulente emoties. Bij deze kinderen en in hun rouwproces richten we ons eerst op stabiliseren. Wat weet het kind over de toedracht? Hebben de ouders eerlijk verteld wat er is gebeurd? Sommige ouders durven niet te vertellen over de zelfdoding omdat ze bang zijn dat het andere kind het na gaat doen. Toch is eerlijkheid ontzettend belangrijk. Omdat dit lastig kan zijn, kan ook bij dit stukje ondersteuning plaatsvinden. Wanneer de waarheid niet is gesproken, dienen we dat eerst samen te herstellen.